شاید این قصه ی تلخ تقدیر همه ی آذرهاست که اینگونه رقم زده شد برای له کردن جوانه هایی که دیگر بودن و دیگر شدن می خواستند و برای سوزاندن شاخه های تنومندی که دیگر شده بودند!

اگرچه آذرها هربار رنگ دیگری به خود می گیرند ولی چیزی این وسط هست که هیچ گاه رنگ نمی بازد...چیزی که گذر زمان نه فراموشش می کند بلکه هربار کنتراستش را بیش از پیش زیاد می کند و آن چیزیست که عاری از همه ی آن سیاه بازیهای سیاسیست و آن تقابل دانشگاه و دانشگاهیان با سیستمیست که خون می ریزد...

 پی نوشت:آذر هم با همه ی غربتش از راه رسید با بویی که همیشه برایم آشناست!